In de volgende 3 blogs zijn foto's te zien van de binnenkomst tijdens de Dag van Groesbeek. Hieronder staat het algemene verhaal.
Het was nog even wachten tot de bus richting Nijmegen vertrok, maar toen we uiteindelijk terug waren in Nijmegen liepen we nog even langst Frieda. Nog steeds vond ik het jammer dat ik ben moeten stoppen, maar het besluit was echt goed geweest. Er zat een meisje huilend en in paniek op de grond. Ze was net gefinisht maar was haar knipkaartje kwijt. Heel de rugtas ging overhoop, maar geen kaartje te vinden. Het was echter duidelijk (gezien de vermoeidheid van haar en de paniek) dat ze echt had gelopen. Een medewandelaar (haar vader?) wilde zelfs zijn kaartje aan haar geven. Alle vakjes van de rugtas werden bekeken, maar geen kaartje te vinden. Frieda en de medevrijwilliger bespraken wat ze moesten doen. Er werd besloten om haar toch het kaartje voor de laatste dag te geven. (Je ziet echt wel als iemand je in zo’n situatie bedonderd.) Verder kon het meisje ook via de Vierdaagse App de route laten zien. (Natuurlijk kun je hiermee ook frauderen, de telefoon kan met iemand anders worden meegenomen. Maar deze paniek is eigenlijk niet te spelen.)
En toen het kaartje was uitgereikt kwam in zo ongeveer het laatste vakje wat nog niet was bekeken het knipkaartje tevoorschijn.
We besloten richting de Dommer van Poldersveldtweg te lopen. Dan waren we ook dicht bij ons gastadres. We liepen de wedren uit en zagen toen een actie om statiegeld flesjes en blikjes in te leveren voor Alpe duZes. Omdat wij een paar lege flesjes hadden werden deze gedoneerd. En ook vele wandelaars deden dat.
Daarna liepen we langst de rode straat. En via de Van ’T Santstraat kwamen we aan bij de Dommer van Poldersveldtweg. Hier bleven we op de hoek staan om soms even een stukje de straat in te lopen.
Hier kwamen al best veel wandelaars voorbij toen wij aankwamen. Soms ging ik even zitten op een muurtje om daarna weer foto’s te maken. Ik was toch wel een beetje moe geworden van de treinreis van gisteren en busreis van vandaag. En de teleurstelling was er natuurlijk ook nog. Ik had liever zelf gelopen.
De stroom bleef lang komen, allemaal wandelaars die de Zevenheuvelenweg hadden getrotseerd. En die werden aangemoedigd door het publiek voor de laatste kilometers.
Soms liep ik even de Dommer van Poldersveldtweg in om daar foto’s te maken. Er waren al personen die Nijmegen binnen moesten worden geleid. Ja er zaten al (bijna) drie dagen op. Toen de laatste wandelaars die het nog zouden kunnen halen binnen waren liepen we naar ons gastadres waar ik nog nasi klaar maakte.
Nog 1 dag te gaan, maar niet voor ons. En ook Jessica had deze dag overleefd.
In de volgende blog zijn foto's te zien van de doorkomst in Groesbeek. Hieronder staat het algemene verhaal.
Vandaag de Dag van Groesbeek met de Zevenheuvelen. We besloten met de bus richting Groesbeek te rijden. Daar moesten we nog een stukje lopen om bij het parcours te komen. De eerste wandelaars kwamen al voorbij, maar de grootste groep zou later komen. We besloten Groesbeek in te lopen en in het centrum even wat te drinken. De eerste wandelaars kwamen al voorbij. Na het drinken gingen we kijken naar de voorbijkomende wandelaars. En ik maakte foto’s hiervan. Langzaam liepen we weer terug richting de Zevenheuvelenweg. Daar hebben we ook nog even gekeken. Ik moest nog even een sanitaire.stop maken dus liep terug naar de Oude Molen waar we maandag nog gegeten hadden. Daarna liepen we terug naar de bus. We besloten in Nijmegen verder te kijken.
In de volgende 3 blogs zijn foto's te zien van de binnenkomst tijdens de Dag van Wijchen. Hieronder staat het algemene verhaal.
In Nijmegen besloten we eerst in de buurt van de wedren te gaan kijken. Ook liepen we nog even de wedren op om te vertellen aan Frieda hoe het vandaag ging. En te vertellen dat we echt niet gestart waren. Daarna gingen we echt kijken naar de wandelaars die de 2de dag hadden doorstaan. De tweede dag wordt meestal als de moeilijkste gezien. Je hebt er al een dag opzitten, de eerste pijntjes komen al en je moet nog 2 dagen.
We liepen richting de Van Broeckhuysenstraat en keken daar het grootste deel van de middag naar de binnenkomende wandelaars. Vele wandelaars waren in het roze vanwege de Roze woensdag. Ook kwamen er militairen voorbij. Zij moeten nog een stuk van ongeveer 5 kilometer. Ook deze militairen hadden vaak iets roze bij. Het publiek was ook enthousiast en hielpen de wandelaars door de laatste meters. Allerlei vlaggen kwamen voorbij.
Een man droeg een groot spandoek van zijn man die was gestorven. “Bedankt voor 22 jaar steun. Vergeten doe ik je nooit.” stond erop. We liepen ondertussen weer even terug naar de wedren waar ook Omroep Gelderland stond. Ook stonden er bandjes die later zouden gaan spelen.
Het was een groot feest.
Daarna weer terug naar de Van Broeckhuysenstraat om nog meer wandelaars binnen te zien komen, het werd steeds drukker.
