Vrijdag 20 juli 2007 (De dag van Cuijk en het kroontje)

 

 

De laatste dag van de 91^ste Vierdaagse. Tot nu toen was het weer goed geweest, voor vandaag werd echter vanaf ongeveer 15.00u regen en onweer voorspeld. En meestal zijn wij pas rond 4 uur half 5 binnen. Laten we er maar het beste van hopen. We begonnen voor de derde achtereenvolgende dag aan de lange Heijendaelseweg die we nu helemaal afliepen. Toen we naar rechts gingen staken we de Via Gladiola al over waar we later op de middag de intocht zouden beginnen.

Uiteindelijk kwamen we langs Weezenhof waar ik nog even van de toilet gebruik ging maken. Het was erg druk. Mijn broer wachtte iets verder in de route op mij. Toen ik bij hem langskwam wilde ik doorlopen en ik sprak af om ergens tussen Nijmegen en St'Walrick te rusten. Maar het ging zo goed dat we direct doorliepen naar onze 2de rustpunt ongeveer een kilometer na de splitsing met de 30 en 40 km. 

Ook Giel was weer aanwezig. (One of us)

Hier zagen we de RTL4 verslaggever weer die ook nog steeds met zijn camera rondliep. Tussen Nijmegen en St. Walrick had ik al even met hem gesproken en ik had hem mijn kaartje gegeven. Hij zei dat hij mijn site al kende en had gebruikt om informatie op te zoeken. 

Donderdag 19 juli 2007 (De dag van Groesbeek)

 

 

De derde dag, de dag van Groesbeek. Na Groesbeek volgen de Zevenheuvelen. Maar om 4 uur in de morgen is dat nog een heel eind weg. Een leuke gedachte is dat we als 50 km lopers dit jaar niet die vervelende lus hoeven te lopen maar richting Ottersum gaan. Dit plaatsje was vorig jaar (toen de Vierdaagse werd afgelast.) al klaar voor de doortocht dus we verwachten er best wat van.

Het eerste stuk van deze dag liepen we naar Malden waar een rustpunt is die o.a. aardbeien met slagroom verkopen. Een van de ingebakken tradities van de Vierdaagse.

 De Hoge Brug ? (Ma u bent bijna thuis.) 

Toen ik dit shirt zag moest ik even de opmerking maken “Ik loop 50 wil best 60 maar dat kan niet.” Maar uiteraard respect.

In Malden overigens besloten mijn broer en ik even naar de toilet te gaan. Hier stond echter geen druk op zodat ook hier steeds een toilet verstopt raakte. We hebben daar zeker een kwartier verloren. En dan komt er nog een vrouwelijke militair “Sorry but my Group marching on, I must now to the toilet.” Ja zei ik tegen de andere wachtende spottend “mijn groep wacht ook.” Maar ze ging toch vlug voor en na afloop riep ze ons al rennend na “Thank you"

We liepen na deze noodzakelijke onderbreking verder via Malden naar Mook. Een mooi stuk (soms wat smal overigens) langs de Maas. We bereikten Mook voor de 1ste maal (morgen nog een keer maar dan de andere kant op).

Woensdag 18 juli 2007 (De dag van Wijchen)

 

 

De dag van Wijchen zou mijn zwaarste dag worden. Dat zwaar moet echter niet te letterlijk worden genomen want deze editie van de Vierdaagse was voor mij echt niet de moeilijkste. Waarom dan toch mijn zwaarste dag. Dat had eigenlijk 3 redenen:

1. Ik moest 2 maal een blaartje doorprikken bij het teentje naast mijn kleine teen. Mijn zwakke plek , deze teen heb ik samen met mijn middelste teen aan mijn linkervoet jaren geleden gebroken toen ik dacht dat ik (bij het van de traptrede afschieten) vol tegen de muur kon trappen zoals een voetballer ’n penalty neemt.
2. Aan de dag leek maar geen einde te komen , eerst de omleiding bij Weurt daarna langs de Waalkade (wat overigens wel een leuke afwisseling was) maar je weet dat je korter naar de finish kunt lopen. Maar gelukkig heb ik dat niet gedaan want dat had mij de Vierdaagse gekost. Op de Waalkade stond (zoals vaak op nieuwe stukken) een controle. Ik was overigens ook niet in de verleiding geweest.
3. De 2de dag is altijd de moeilijkste dag, dat roept bijna iedere ervaren Vierdaagseloper.   

 De dag van Wijchen begon iets voor half vijf. Eerst een heel stuk Heijendaelseweg aflopen , langs station Heyendael , een bowlingcentrum , de Universiteit om na ongeveer een half uur rechtsaf te slaan. Uiteindelijk liepen we door een aantal straten in Nijmegen richting de wijk Hatert en Weezenhof. In die laatste wijk hebben we ook wel eens geslapen. Daar werd echter bij binnenkomst verteld dat we zelf voor ontbijt moesten zorgen, het winkelcentrum was dichtbij. Dat laatste kloptte wel maar als je via de VVV inschreef behoorde daar minstens logie en ontbijt bij te zijn. Dat pikten we toen dus niet en we belden de VVV. Toen was het snel opgelost.

 Onze eerste tussenstop is meestal in het Weezenhof maar omdat het zo goed ging liepen we een stukje verder naar een zuivelboerderij waar we ieder jaar een bekertje yoghurt kopen. (weer zo'n traditie). 

 Op naar Alverna een plaatsje dat ook al weer een aantal jaren in de route is opgenomen. 

Net na Alvena kreeg ik een beetje last van mijn teentje. Het blaartje drukte wat tegen de neus van mijn schoen. Het deed niet echt pijn (pijn is fijn , bloed is goed , pus is knus etc.) maar was wel lastig. Ik besloot even 10 minuten uit te trekken om het te verzorgen en af te plakken. Mijn broer bleef even wachten. Na 10 minuten waren de eerste 100m lastig maar het ging weer wel. Op naar de rust in Wijchen.

Dinsdag 17 juli 2007 (De dag van Elst)

 

     

Om kwart voor drie zou de wekker af moeten lopen maar gelukkig was ik al wat eerder wakker en zag dat mijn radio/wekker ongeveer 10 minuten achter liep. Ik riep mijn broer en zei dat het tijd was om te beginnen. Rustig wassen , aankleden en scheren. Daarna proberen een ontbijt weg te krijgen. Dat lukte me best goed. Wat slapen betreft deze 1^ste nacht heb ik het idee dat ik dat weinig heb gedaan. Spanning , warmte (had het maandagavond een beetje benauwd.) wie zal het zeggen. En de Via Gladiola is nog 200 km ver weg.

Rond half vier liepen we naar de start. Onderweg maakte mijn broer de LENT-opmerking. (De eerste opmerking die ons aan het lachen krijgt genoemd naar het 1ste plaatsje wat we passeren tijden de Vierdaagse). Een meisje dat duidelijk op zoek was naar een bank om te pinnen werd na de vraag "Weet u waar hier een bank is" verwezen naar een houten bankje dat we 100 m daarvoor waren gepasseerd.

De start van de Vierdaagse was om 4.00u en iets voor half vijf waren ook wij gescand en konden starten. We liepen richting de Waalbrug.

Al vlug kwam Lent in zicht, maar de Begoniastraat had dit jaar niet uitgepakt. (Later las ik in de krant dat er kort geleden iemand was overleden, volgend jaar zouden ze weer present zijn.)

In Lent zagen we Wim Jansen. Mijn broer moest in Lent al naar het toilet dat hij zich genoodzaakt zag het even aan 'n bewoner te vragen. Na 5 minuten liepen we verder naar Bemmel het 2de plaatsje op de route.

Ook in Bemmel stond Wim Jansen.

In Bemmel moest mijn broer weer naar het toilet en ik ben ook maar even gegaan, ik moest niet echt.

In Bemmel was het zoals gebruikelijk weer de Zwitserse week. We liepen Bemmel (waar overigens Wim Jansen ook weer langs de kant stond) weer uit richting Huissen. We liepen over een viaduct en zagen de Betuwelijn. 

Maandag 16 juli 2007 (Vlaggenparade)

 

 

Vorig jaar wilden we al naar de Vlaggenparade maar er waren bij de inschrijfbureau’s geen kaartjes meer. Ook waren we vergeten ze te bestellen bij de Vereniging Gouden Kruis dragers waar we al sinds 2005 lid van zijn. Dit jaar hadden we wel kaartjes besteld en liepen dus iets na half 6 richting het Goffert stadion. We hadden op de kaart gezien dat het nog geen half uur lopen was en ook dat als je met een auto zou gaan je misschien de auto niet meer kwijt zou kunnen raken in de buurt waardoor je nog een stuk moest lopen.

We kwamen om iets voor zes aan bij het stadion , het was al een gezellige boel. Om zes uur gingen de poorten open. We bleken redelijk goede kaarten te hebben (vak EL) en moesten naar poort 9.   

 

(Wij zeiden tegen elkaar , we zitten nog net niet naast Wim Jansen maar … (vul maar in))

Nog een broodje gekocht en een bekertje water, het was toch wel warm, ik vond het zelfs benauwd. Naast ons kwam een man zitten die al voor de 58^ste maal mee ging lopen en een frequent bezoeker was van de Vlaggenparade.

 

Het programma begon om zeven uur maar van tevoren werden we al vermaakt met muziek. Ook werden er T-shirt in het publiek geschoten. Het gehele programma dat op een groot vel werd uitgedeeld vind je in een andere weblog. De bedoeling was dat je er een waaier van zou maken.  

  

Ook kon je een SMS sturen dat dan op het bord kwam. Ik stuurde de SMS “Suc6 allemaal http://tinykouters.blogse.nl” Ik heb hem overigens niet meer gezien op het bord.

  

Ondertussen kwam om iets voor zeven Bennie Solo met IWO hun Vierdaagselied zingen. De opbrengst van de bijbehorende CD (€ 5,-) is bestemd voor Kinderdroomwens.

Maandag 16 juli 2007 (The day before)

 

 

Na de afgelasting van vorig jaar vertrok ik vandaag wederom naar Nijmegen om "De Kroon op mijn Werk" te zetten. Voor de 13de maal zou ik gaan starten. Het weer was in ieder geval niet zo warm. Mijn broer zou me om half tien komen ophalen en dat deed hij dan ook. We reden naar ons Ma die voor de 4de maal ging trachten de 4Daagse uit te lopen.
We waren iets voor 10 bij ons Ma. Omdat we problemen verwachtten rond s'Hertogenbosch reden we eigenlijk gelijk weg. Het was ongeveer 1½ uur rijden maar we zouden ook nog even rusten onderweg (Bij De Lucht een benzinestation in de buurt van Oss)

We hadden afgesproken dat we tussen 12.00u en 13.00u aanwezig zouden zijn bij het gastgezin. Ook moesten we tussen 13.00u en 14.00u nog kaarten ophalen voor de Vlaggenparade bij het Kolpingshuis waar de Gouden Kruisdragers gingen vergaderen vanaf 14.00u.
De problemen rond s’Hertogenbosch vielen mee. Sterker nog , je mag het even wat langzamer rijden geen vertraging noemen. Zodoende zouden we al iets na half twaalf bij het gastgezin arriveren. Maar even bellen naar Kristel en dan geen contact krijgen.  We besloten toch maar door te rijden het was nog 10 minuten. Aangebeld en gelukkig was Jules al aanwezig om ons op te vangen. We zorgden er eerst voor dat al onze spullen uit de auto waren zodat mijn broer zijn auto in een parallelstraatje kon zetten. (Wij sliepen op de Graafseweg en dat is één van de (hoofd)wegen die naar het Keizer Karelplein loopt.)
Even na twaalf kwam ook Kristel en we kletsen nog wat. Marian zou later komen. Ze reed met vriendinnen van mijn zus mee. Rond half één besloten we naar het centrum te lopen waar we eerst het Kolpingshuis bezochten. Hier zaten zoals ik eerder al schreef de Gouden Kruis Dragers en konden wij onze kaart voor de vlaggenparade ophalen. (zie aparte weblog)
Toen besloten we even wat te gaan eten. We kozen voor een frietje omdat we niet meer naar de Oude Molen konden , een camping in Groesbeek waar we de laatste jaren op de maandag steeds naar toe reden. We waren anders te laat voor de Vlaggenparade.
Nou dat frietje was geen succes , veel te zout en het vulde niet echt (ik had een kleintje besteld.) De gehaktbal ging wel.

 

Wel kwamen hier twee mannen binnen die de Vierdaagse wel iets meer hadden gelopen dan ons. Zelfs als we al onze succesvolle Vierdaagse opgeteld hadden (23 à 10+10+3) kwamen we nog niet aan de 54 en 53 maal die op de medaille van deze wandelaars stonden. Overigens was de man met de 53 gestopt, maar de man met 54 ging dit jaar wel. (al zei hij dat het ook voor de laatste maal was.)
Na het eten liepen we verder naar de wedren. Mijn broer en ik melden ons als eerste in voor de 50 km. Daarna was het de beurt aan mijn moeder voor de 30 km.

Nadat we ons hadden ingeschreven liepen  we even langs het monument dat zaterdag 14 juli was onthuld voor de overleden wandelaars.

Toch wel een raar gevoel dat dit al weer een jaar geleden is en toch nog zo goed in je geheugen staat gegrift.

Nog even het 4-daagse T-shirt van New Balance kopen en een abonnement nemen op de Vierdaagse-edities van de Gelderlander. Het vaste bezoek aan Erica (voor de blarenprikkers) was niet nodig want die hadden we nog van vorig jaar. Ook liepen we nog even naar Jacob Kleef van de WishWalkers (www.wishwalker.nl ) Mijn broer heeft 2 jaar geleden voor de WishWalkers gelopen en wij dragen (door donateurschap) dit goede doel (Vervult wensen van kinderen tot 18 jaar met een levensbedreigende ziekte) een warm hart toe.

 

Al laatste liepen we nog even langs de KNBLO-tent waar mijn broer en ik een button kregen voor dagelijkse verzorging.

 

Daarna liepen we langzaam terug naar het gastadres en onderweg dronken we nog even iets bij “De Kluizenaar”. Wel even rustig maar dat philosofische gesprek wat een jongen en meisje over het einde van je leven voerden had even niet gehoeven.   

Toen we daar zaten belde Marian dat ze Nijmegen naderden, ze vroeg aan mijn moeder of ze naar de wedren terugkwam. Wij liepen naar het gastadres omdat we ons wilden klaarmaken voor de vlaggenparade. Ook konden we ondertussen al wat zwakke plekken op de voeten afplakken.

Na even wat te hebben ontspanningen gingen we naar de Vlaggenparade. 

Het verslag van de Vlaggenparade staat in een aparte weblog.

Vergeet mijn gastenboek niet:

Zondag 15 juli 2007

 

 

Morgen vertrekken we weer naar Nijmegen. Mijn maandelijkse nieuwsbrief is net verzonden. Hoe zal het dit jaar gaan verlopen, de Vierdaagse? Het is de laatste weken in ieder geval niet zo warm als vorig jaar. Vorig jaar toen ik ook op de zondag voorafgaande aan de Vierdaagse zat te bedenken hoe het zou gaan was het al enkele weken zeer warm.   

 

Ik heb genoeg getraind en neem mijn verantwoording dat ik dit jaar meedoe aan de Vierdaagse. Die verantwoording nam ik ook in 2002 toen ik besloot de 3^de dag even voordat ik richting Groesbeek zou gaan te stoppen. Ik spreek de hoop uit dat ik dit jaar de verantwoording zelf ook mag nemen of ik doorga of stop en dat ik door de omstandigheden die zich vorig jaar hebben afgespeeld niet gedwongen zal worden door de organisatie om te stoppen.

De organisatie heeft er alles aan gedaan om een debacle als vorig jaar te voorkomen. Ongetrainde wandelaars ziet men het liefst ook niet verschijnen.

 

Maar ik wil hier ook even kritisch noot plaatsen naar de media. Vooral het SBS6 vierdaagsejournaal geeft al jaren een beeld van de Vierdaagse dat het één en al feesten en dansen is. Natuurlijk is het een groot feest maar degene die u s’avonds ziet dansen zijn in de meeste gevallen niet de deelnemers zelf. Bedenk zelf hoe u zich zou voelen na 30 , 40 of 50 km lopen. Dit beeld heeft er wel voor gezorgd dat de Vierdaagse door een aantal werd gezien als “dat doen wij wel even.”

 

En ook berichten die in bv. De telegraaf verschenen over het feit dat de 1^ste dag zou worden ingekort. Bedenk goed wat dit voor invloed kan hebben op ’n organisatie. Die kan denken van “jullie beslissen niet over de te lopen afstanden tijdens de Vierdaagse.” En gelijk hebben ze, laat het organiseren bij degene waar het hoort.   

Kortom laten we de Vierdaagse positief en reëel benaderen. De vreugde maar ook de pijn. Als je zoals ik 200 km moet gaan lopen zijn er echt wel diverse moment dat je erdoor heen zit in zo’n saaie lus (waar je SBS6 nooit ziet !!!!!) , je over het dode punt heen moet , je voeten zeer doen van de blaren , je spieren pijn gaan doen maar er zijn ook momenten van vreugde waarbij ik denk aan de doortochten door de etappeplaatsen , de Zevenheuvelenweg , de brug bij Cuijk en natuurlijk de Via Gladiola waar je al je pijn vergeet en ik dit jaar hoop “De Kroon Op Mijn Werk te zetten.”

 

SUCCES ALLEMAAL