(Deze tekst is grotendeels gemaakt door AI)
De Vierdaagse van Nijmegen is voor velen een jaarlijks hoogtepunt, een uitdaging en een viering van doorzettingsvermogen. Voor mij, iemand die al 21 keer deze tocht heeft uitgelopen, is het een levenslange passie geweest.
Maar de afgelopen jaren hebben mij doen beseffen dat zelfs de meest ervaren wandelaars soms moeten toegeven aan de grillen van hun lichaam en de omstandigheden.
Even terugdenkend aan de Vierdaagse van 2022. De hitte was ondraaglijk, en de organisatie besloot de eerste dag af te gelasten. Drie dagen wandelen in plaats van vier leek een verlichting, maar al op de eerste dag van de verkorte tocht kreeg ik het zwaar te verduren.
De hitte sloeg al de eerste toe, en ik moest mijn tempo aanpassen om de finish te halen. Op de helft toen ik in Wijchen was aangekomen heb ik zelfs een uurtje moeten bijkomen voordat ik verder kon. Ondanks dat ik later ook de andere twee dagen uitliep (ondanks de keelpijn waarvan ik tijdens de derde en laatste wandeldag last had) , wist ik toen al dat het steeds moeilijker zou worden om de Vierdaagse vol te houden zoals ik dat altijd had gedaan.
Het jaar daarop, in 2023, was het weer een stuk beter en gelukkig niet te warm. Mijn afstand was aangepast vanwege mijn leeftijd, wat me aanvankelijk vertrouwen gaf. Maar zelfs met een verkorte afstand van 30 kilometer per dag begon ik me al snel slecht te voelen.
Misselijkheid overviel me, en al snel volgde overgeven. Uitgeput en teleurgesteld moest ik opgeven, iets wat me nog nooit eerder was overkomen. Wel heb ik twee maal moeten opgeven vanwege een blessure.