De morgenstond heeft goud in de mond. Dat is het spreekwoord. Maar deze keer had de morgenstond alleen maar regen in de mond. Niet hard maar toch genoeg om even nat te worden.
Maar er was ook goed nieuws want ik liep samen met mijn moeder. Dat was voor de 1ste maal sinds half januari toen ze haar middenvoetsbeentje had gebroken. En er was ook nog een hersteloperatie geweest van haar heup.
Ze heeft zelfs weer zoveel zin dat ze heeft gezegd "Geef me maar op voor de Vierdaagse".
We liepen (in de regen dus) eerst richting het Molenbeekpad. Daar aangekomen kwamen we enkele wandelaars tegen die dachten dat ze verkeerd liepen omdat een oranje bak was verdwenen. Maar de pijlen hingen er nog wel, dus alles was toch duidelijk.
Mijn broer zat ondertussen op de route. Hij was EHBO-er tijdens deze tocht (en de bijbehorende nachtmars)
Het bleef regenen dus van foto's maken kwam niet zoveel. Maar nadat we via het Everlandsweggetje Nispen hadden bereikt liepen we naar de rust. Maar nog even op de Bergsebaan kijken of mijn neefje bij Oma was. We zagen hem en hebben nog even gezwaaid en goedendag gezegd tegen zijn Opa en Oma. De andere Oma (mijn moeder) liep daarna verder mee naar de rust bij voetbalvereniging NSV uit Nispen.
Na even wat gedronken te hebben en wat gekletst met de organisatie liepen we weer verder. Mijn broer was nog niet in Nispen gearriveerd maar dat hadden we ook niet verwacht. Hij zat nog in de Wouse Plantage).
We moesten nog 5,1 kilometer wandelen en liepen richting Visdonk. Nadat we de grote weg waren overgestoken liepen we eigenlijk vrij rechtstreek naar het THOR-honk , de finishplaats.
Ik had mijn regenjas uitgedaan want het leek wel of de zon door ging breken. En later bleek ook dat het inderdaad zo was. Gedurende het laatste stuk hadden we geen regen meer.
Het laatste stuk was toch nog langer dan ik dacht, maar om 11.35u kwamen we bij de finish. We hadden er met rust 3 uur en 15 minuten over gedaan.
Na nog even te hebben geklaagd over de niet aanwezige EHBO (Lees
niet aanwezige broer, hij was nog in Nispen GEINTJE) , meldden we ons af. We dronken nog een warme chocomel en reden toen weer richting huis.
Een hele leuke toch. Mijn moeder was het ook goed bevallen, maar ze voelde toch wel dat haar been vermoeid was.
Vergeet mijn gastenboek niet:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten