Nadat er vorig weekend niet was gewandeld omdat de Roparundoorkomst in Barendrecht was bezocht stond er deze week weer een lange wandeling op het programma. Veertig kilometer in Rijsbergen.
Roparun (Turbo Tullepetaonen)
De start was tussen 6 en 7. We besloten rond half zeven te starten. Mijn broer kwam om half zes langs. Ik had mijn wekker dus vroeg gezet om 5:45u.
Om half zes schrok ik wakker van de bel. Drie gedachtes gingen in 5 seconde door mijn hoofd.
1. Welke idioot belt nu om half zes aan.
2. O ja we zouden gaan wandelen.
3. Ik had mijn wekker om 4:45u moeten zetten en niet om 5:45u.
Enthousiast zei mijn broer "Ik ben er klaar voor" Ik riep door het raam "Ik nog niet". Maar binnen een kwartier konden we toch vertrekken, want alle spullen stonden klaar, ik moest alleen nog brood smeren en me snel aankleden. Eten kon ik in de auto.
Zodoende konden we vijf over half zeven starten voor de 40 kilometer.
We liepen Rijsbergen uit via dit kapelletje.
Het weer was zeer wisselvallig het ene moment was het aan het motregenen, het andere moment probeerde de zon door de wolken te breken.
Er stond ook veel wind die we zeker in het begin op kop hadden.
De eerste verzorging was na een uurtje bereikt. Even een sanitaire stop, wat drinken en weer verder. De Kennedymarswandelaars waren bijna allemaal voorbij.
Lekker ontspannen.
Mooie tuin
We liepen verder naar de volgende verzorging. Bij de meeste verzorgingspunten kon ook brood worden meegenomen. En uiteraard kon er worden gedronken.
S
oms was er een verleiding, maar we moesten niet de pijl volgen. Al kun je bij Sauna Diana wel een massage krijgen.
Nadat we bij de tweede rust iets langer hadden gezeten, liepen we verder richting Wernhout.
Het weer bleef wisselvallig, maar echt harde buien hadden we nog niet gekregen.
We liepen een tijdje met een Kennedymarswandelaar mee. Hij zat er wel een beetje doorheen, maar heeft hem (bleek later) gewoon uitgelopen.
Wernhout kwam in zicht, hier was de helft van de afstand voltooid.
Nog even oversteken ...
... en richting v.v. Wernhout. Die bestaan nog steeds. RBC Roosendaal niet meer. :-( .
We wilden drinken bestellen bij de bar, maar werden door de organisatie naar achteren gehaald. Hier werd gratis drinken verstrekt.
De man met de witte baard was de Kennedymarswandelaar waar we een stukje samen mee hadden gewandeld.
Na deze rust liepen we weer verder. We hadden het vocht weer aangevuld en een sinasappel gegeten.
Op naar Achtmaal.
Op dit moment moet ik ergens mijn nummer (286) die ik aan mijn petje had bevestigd verloren.
Dat merkte ik echter pas in Achtmaal ...
... toen ik bij de rust mijn nummer moest laten zien. Bij de rust kon soep worden genomen en daar maakte ik dankbaar gebruik van. Toen ik nog broodjes zag zei men je mag alles meenemen. Ik deed toen net of ik de hele schaal wilde meenemen. Lachen.
Deze foto was enkele weken geleden toen ik in achtmaal liep onscherp. Dus even een herkansing.
Zoals aan de foto's te zien is bleef het weer een mengelmoes van regen en een flauw zonnetje. Maar nog steeds geen echte grote bui.
O
p een bepaald moment sloegen we een weg in. Hier zou weer een rust zijn. Maar ik wist uit eerdere edities dat dit nog zeker 1,5 kilometer wandelen was.
Maar ook deze rust werd bereikt.
Even rusten en drinken. Er werd zelfs een appelsien afgeschild. Wat een luxe.
Na deze rust was het nog 6,5 kilometer. Er was nog een rust op 37 kilometer.
Dat was dus een ruim half uurtje lopen.
We liepen nog langs de Zwarte schuur die ook wordt bezocht tijdens de Vincent van Goghtocht in Etten Leur. Deze tocht hebben we dit jaar overgeslagen.
Bij de laatste rust dronken we nog wat. Er kwam een auto en er werd gewezen op een wandelaar die reeds 77 kilometer had gewandeld en er duidelijk helemaal doorheen zat. Men wilde de laatste 3 kilometers met hem meewandelen.
Omdat je zelf een ervaren wandelaar bent en ook weet hoe belangrijk het is dat als je stuk zit even wordt opgepept, besloten we deze wandelaar binnen te gaan praten.
Zelfs de regencape zat in de weg. Maar toen ik naast hem ging wandelen werd zijn tempo ook weer wat sneller.
Foto Tullepetaonse Walker
Hij vertelde dat hij met zijn vader had gewed dat hij de mars uit zou lopen. Maar het bleek dus een beetje tegen te vallen.
Maar al pratend kwam Rijsbergen dichterbij. Ik schuilde nog wel even voor de regen en hij liep door. Later haalde ik hem weer in. Hij stelde zich voor als Wim uit Oosteind (bij Oosterhout).
Gelukkig kon ik hem aan het praten houden en de kerktoren van Rijsbergen werd ECHT groter.
En zelfs het bord werd gepasseerd.
Ik dacht (wist) dat het op de bovenstaande foto niet meer zo ver was, maar zei nog maar niets.
Foto organisatie Kennedymars Rijsbergen
Maar de finish was binnen enkele minuten bereikt. Ik had maar 40 kilometer gewandeld.
Foto organisatie Kennedymars Rijsbergen
Maar deze jongen heeft zijn eerste Kennedymars volbracht.
GEFELICITEERD.
Wij dronken nog wat en reden weer richting Roosendaal.
De slogan van de week (gelezen tijdens de Roparun)
Pijn is tijdelijk, opgeven is voor altijd
Vergeet mijn gastenboek niet:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten